Yazı Atölyesi

Murat

Yetimlere gitmenin heyecanı üzerimdeyken bindim o gün otobüse. Derse girip yine aynı heyecan ile dinledim çağdaş demokrasileri! Ama heyecan veren ders değil, düpedüz yetimlerdi. Zira ne dünya çağdaş idi, ne de demokrasiye bir inancım kalmış idi. Epey zaman geçmişti onları görmeyeli. Kimbilir kimler kalmış, kimler gitmişti. Bir an önce bitti ders, bir an önce koyuldum yola. Yapacak daha iyi hiçbir işim yoktu nasılsa. Hava güzeldi, bahçede olmalıydılar. Rengârenk toplar almaya karar verdim, şen kahkahalar atabilmek için. Vardığımda ders çalışıyorlardı. Kimisi okuldan yeni gelmiş, kimisi çoktan derslerini tamamlamıştı. Erkeklerin kaldığı kısma girdim, ders yapanlara kolaylıklar diledim. Murat da ders yapıyordu. Yanıma geldi, bana bir otobüs çizer misin abla, dedi? Elbette çizerdim, çizik dolu kalbine zeval vermemek için hem de en güzelinden çizerdim. Aslında çizme kabiliyetim yok diyemez, bütün özverimi gösterirdim. Çok beğenmişti Murat, aynı otobüse benzedi abla deyiverince gülümsedim.…

Metin Karabaşoğlu · 25 Ekim 2011