Can Damlaları

Büyük Zaferler Kazandıran Ruh!

Çanakkale Muhârebesi günleriydi. Rumeli Mecidiye Bataryası düşman gemilerinden yapılan bombardımanlarla sukut etmişti. Raporu alan Müstahkem Mevkî Kumandanı Cevat Paşa, Çimenlik İskelesi`nden motoru ile bataryaya geçti. Durum vahimdi. Bir top hâriç diğerleri kullanılmaz hâle gelmiş, personelin çoğu şehîd olmuştu. Bunlardan kimisi canlı canlı toprak yığınları altında kalmıştı. Yaşayanlar da yaralıydı. Paşa, biraz ileride yere uzanmış, zor nefes alıp veren bir erin yanına yaklaştı, şefkatle: "-Evlâdım yaralı mısın?" diye sordu. O yiğit Mehmetçik, vakur bir edâ ile: "-Hayır kumandanım!" dedi. Cevat Paşa, biraz daha dikkatle bakınca yaralı askerin gözlerinin görmediğini anladı ve: "-Evlâdım, gözlerin!.." diye bir şeyler söyleyecek oldu. Fakat o fedâkâr, mübârek vatan evlâdı, hâlinden memnun bir şekilde şöyle dedi: "-Üzülmeyin kumandanım; gözlerimi, göreceklerimi gördükten sonra kaybettim..." Bu sözlerdeki muazzez ruh ve şuur, Paşa`yı ağlattı. O yiğidin, göreceklerimi gördüm dediği, İngil…

Alican Tatlı · 15 Kasım 2011